Twierdza

Saint-Exupéry Antoine de
[strony podług: Wyd. MUZA SA, Warszawa, 2005.]

„smutek rodzi się zawsze z czasu, który upływa, a nie zostawia owocu”

[s. 39]

„Człowiek […] jest przede wszystkim twórcą”

[s. 51]

„Wyzwól człowieka, a stanie się twórcą”

[s. 75]

„słowo po to, aby ująć rzecz – wprowadza fałsz, po to, żeby dać wskazówkę – upraszcza, po to, by zrozumieć – zabija”

[s. 106]

„znam tylko jedną prawdę – życie, i jeden ład – jedność”

[s. 108]

„człowiek, aby wzrastać, musi tworzyć, a nie powtarzać”

[s. 108]

„zaspokojenie wiecznie wyprzedza żądzę”

[s. 123]

„Jeśli […] zmieniam nawet stan mojej duszy, ale nie jestem […] w drodze ku czemuś, wkrótce obumrę”

[s. 159]

„Nie jestem zamknięty w granicach ciała”

[s. 164]

„Ostrym żwirem i cierniem żywi się miłość”

[s. 179]

„kochać można tylko poprzez kobietę, a nie kobietę”

[s. 187]

„Tandeto ludzka, upojona próżnością i niewykraczająca poza próżność, patrzysz na siebie miłośnie, jak gdyby mieszkał w tobie ktoś prawdziwy”

[s. 227]

„kobieta, dla której jesteś gotowy zabijać, jest czymś więcej niż tylko ciałem, jest […] twoją osobistą ojczyzną, poza którą czujesz się wygnańcem pozbawionym wszelkiego znaczenia”

[s. 269]

„taki, jaki jesteś, jesteś już martwy […] Odrodzisz się piękniejszy o skrzydła”

[s. 271]

„najcięższe cierpienia przychodzą z tej samej strony co najwznioślejsza radość”

[s. 279]

„Miłość, która prosi, jest piękna, ale ta, która błaga, godna jest sługi”

[s. 298]

„kiedy usną w człowieku bogowie, zostaje w nim zwierzęce wołanie”

[s. 320]

„nic nie jest fałszem z tego prostego powodu, że nic nie jest prawdziwe”

[s. 331]

„kto kocha dobro, jest pobłażliwy dla zła”

[s. 349]

„Jeśli […] chcesz zrozumieć ludzi, nie słuchaj nigdy tego, co mówią”

[s. 351]

„możesz żyć tylko tym, za co gotów jesteś umierać”

[s. 362]

„jeśli nie ma nic ponad tobą, nic nie możesz otrzymać”

[s. 362]

„życie to nic innego jak wieczne narodziny”

[s. 369]

„Religia powinna pochłonąć ludzi, a nie poddawać ich sobie”

[s. 457]

„Tylko duch jest nieuległy”

[s. 470]

„Nie śpiesz się, żeby mnie poznać: nie ma we mnie nic, co dałoby się pojąć. Jestem przestrzenią i czasem albo stawaniem się”

[s. 482]

„Dlaczego jestem tak szpetny w was wszystkich?”

[s. 492]

„smutek płynący z braku miłości […] już sam jest miłością”

[s. 542]

„Miłość to przede wszystkim milcząca uwaga”

[s. 592]

„owoc, który gardzi którymkolwiek etapem wzrostu, nigdy nie dojrzeje”

[s. 593]

„Nie znużę się nigdy stawaniem”

[s. 599]

„najistotniejszym darem dla człowieka jest droga, którą idzie, aby dojść do świata”

[s. 638]