Powołanie człowieka

Fichte Johann Gottlieb
[strony podług: Wyd. ANTYK, Kęty, 2002.]

„Wszystko, co jest, jest w zupełności określone: jest tym, czym jest, i zgoła niczym innym”

[s. 19]

„Przyroda ogląda siebie w każdym człowieku z innego stanowiska”

[s. 28]

„Tylko w miłości jest życie, bez niej jest śmierć i nicość”

[s. 34]

„ty w ogóle nie istniejesz; to tylko przyroda w tobie dba o swoje samozachowanie”

[s. 35]

„W każdym spostrzeżeniu spostrzegasz wyłącznie swój własny stan”

[s. 39]

„wszelka wiedza jest wyłącznie wiedzą o sobie samym”

[s. 52]

„Rzecz, która istnieje i może istnieć, uświadamiasz sobie bezpośrednio […] sam jesteś tą rzeczą”

[s. 56]

„Jestem żywym widzeniem”

[s. 57]

„Światło nie jest poza mną, lecz we mnie, i ja sam jestem światłem”

[s. 57]

„świadomość rzeczy poza nami bezwarunkowo niczym więcej nie jest jak tylko wytworem własnej naszej zdolności wyobrażeniowej”

[s. 63]

„wszystko istnieje tylko w tobie i dzięki tobie”

[s. 64]

„Istnieją obrazy: to jedyne, co istnieje. Wiedzą one o sobie tak jak obrazy: obrazy, które przepływają, mimo że niczego nie ma, przed czym by przepływały. Obrazy związane ze sobą obrazami obrazów; obrazy niczego sobą nie obrazujące, bez znaczenia i celu. Ja sam jestem jednym z tych obrazów. Ba, nawet tym nie jestem, lecz tylko powikłanym obrazem obrazów. Cała rzeczywistość zamienia się w magiczny sen, bez życia, o jakim się śni, i bez ducha, któremu się śni; w sen, który w śnie zależy od siebie samego. Oglądanie jest snem; myślenie – źródło wszelkiego bytu i całej rzeczywistości, jaką sobie wyobrażam, mojego bytu, mojej siły i moich celów – jest snem o owym śnie”

[s. 67]

„Co powstaje przez wiedzę i z wiedzy, jest tylko wiedzą”

[s. 68]

„cały ten świat zmysłowy powstaje tylko przez wiedzę i jest tylko naszą wiedzą”

[s. 68]

„Któż ja jestem? Podmiot i przedmiot zarazem, coś powszechnie uświadamiającego i uświadamianego, oglądającego i oglądanego, myślącego i pomyślanego zarazem. Jako jedno i drugie mam być przez siebie samego tym, czym jestem, mam wyłącznie przez siebie samego tworzyć pojęcia, wręcz przez siebie samego wytwarzać stan, leżący poza pojęciem”

[s. 71]

„To, co nazywacie niebem, nie leży za grobem; rozpościera się ono już tutaj wokół naszej natury, a światło jego wschodzi w każdym czystym sercu”

[s. 92]

„chwytam wieczność i strząsam z siebie życie w prochu i wszelkie inne życia zmysłowe, jakie mnie jeszcze oczekiwać mogą i wznoszę się wysoko ponad nimi. Staję się dla siebie samego jedynym źródłem wszelkiego swego bytu i swoich przejawów. Odtąd, bez względu na coś poza sobą posiadam życie w sobie samym. Wola moja, którą ja sam, nie zaś ktoś obcy wplątuje w porządek tamtego świata, jest źródłem prawdziwego życia i wieczności”

[s. 96]

„wszystko, co zachodzi, jest dobre i bezwzględnie celowe”

[s. 108]

„ludzkość […] nie posiada sama w sobie żadnej wartości”

[s. 110]

„Ja w ogóle nie umrę dla siebie, tylko dla innych […] Dla mnie samego godzina śmierci jest godziną narodzin do nowego, wspanialszego życia”

[s. 113]

„Życie twoje […] to bezwzględnie samo przez się kształtujące siebie i przedstawiające siebie pragnienia”

[s. 113]

„Tak żyję i taki jestem, i taki będę – niezmienny, trwały i doskonały”

[s. 116]