Ostatnie kuszenie Chrystusa

Kazantzakis Nikos
[strony podług: Wyd. SAWW, Poznań, 1992.]

„Człowiekowi nie mogą wyrosnąć skrzydła, dopóki nie stanie nad samą krawędzią przepaści”

[s. 43]

„Bóg odpowiada na każde pytanie, które mu stawiamy, ale ciała nasze są […] głuche – nie słyszymy”

[s. 54]

„Prawdziwy głos Boga zawsze jest głosem wewnętrznym”

[s. 55]

„Im więcej diabłów nosimy w sobie, tym większe mamy szanse, by stać się aniołami”

[s. 134]

„Śmierć to nie drzwi, które się zamykają, lecz otwierają”

[s. 144]

„Królestwo niebieskie […] jest w nas”

[s. 179]

„– Sprzeciwiasz się prawu […] – To prawo sprzeciwia się memu sercu”

[s. 198]

„raj jest w samym sercu piekła”

[s. 212]

„Ludzie, biedne, słabe istoty”

[s. 225]

„Milczenie jest dobre. Ono mówi wszystko”

[s. 244]

„Drzwi niebios i piekieł są uchylone. Wyglądają tak samo”

[s. 254]

„Człowiek jest granicą, miejscem, gdzie kończy się ziemia, a zaczynają niebiosa”

[s. 315]

„Miłość zawsze chętnie stąpa po popiołach”

[s. 332]

„Jeśli to, co nazywamy prawdą, Bóg nazywa kłamstwem […]”

[s. 354]

„Czy tym właśnie jest człowiek – smrodem i brudem?”

[s. 357]

„od umysłu człowieka szybsze jest serce kobiety”

[s. 377]

„Tarzałem się w ułudzie pięciu zmysłów, jak świnia”

[s. 388]

„Kiedy dusza jest ochocza, ciało nie ma nic do gadania”

[s. 398]

„Na świecie istnieje tylko jedna kobieta, jedna kobieta o niezliczonych twarzach”

[s. 413]

„Chwila ci nie wystarczy? Jeśli tak, wieczności też będzie ci za mało”

[s. 421]

„Lepiej, żeby świat zniknął od prawdy, niż aby był zbawiony kłamstwami”

[s. 433]

„Serce czasami zapomina i nie ma litości”

[s. 439]