Krytyka czystego rozumu

Kant Immanuel
[strony podług: Wyd. PWN, Warszawa, 2010.]

„Moglibyśmy […] powiedzieć: tak poucza nas pospolite spostrzeżenie, nie zaś: tak musi być”

[Tom I, s. 83]

„Zjawiska […] jako takie nie mogą odbywać się poza nami, lecz istnieją tylko w naszej zmysłowości”

[Tom I, s. 167]

„Ja […] poznaję siebie samego jako przedmiot pomyślany […] jestem sobie dany […] takim, jakim […] się sam sobie przejawiam”

[Tom I, s. 187]

„Czas nie upływa, lecz w nim upływa byt tego, co zmienne”

[Tom I, s. 206]

„wszystko, co oglądamy w przestrzeni lub w czasie […] to nic innego jak zjawiska, tzn. tylko przedstawienia, które […] nie mają poza naszymi myślami żadnego w sobie ugruntowanego istnienia”

[Tom II, s. 172]

„wszelkie życie jest […] jedynie czymś, co […] ani przez urodzenie nie zaczęło się, ani przez śmierć się nie kończy […] życie nie jest niczym innym, jak samym tylko zjawiskiem, tj. zmysłowym przedstawieniem czystego życia duchowego, a cały świat zmysłów jest tylko obrazem, który […] jak mara senna nie ma obiektywnej realności […] gdybyśmy mieli oglądać rzeczy i nas samych [takimi], jakimi one [same] są, to widzielibyśmy się w świecie natur duchowych, z którymi nasze jedynie prawdziwe obcowanie ani nie zaczęło się dzięki urodzeniu, ani też przez śmierć cielesną […] się nie skończy”

[Tom II, s. 385]