Julietta. Powodzenie występku

Sade Donatien Alphonse François de
[strony podług: Wyd. Mireki, Kraków, 2003.]

„Gdyby człowiek zawsze podążał za wskazaniami natury, nie poznałby wstydu”

[s. 54]

„na drodze cnoty jest […] tyle samo cierni co na drodze występku”

[s. 59]

„namiętności, które pochodzą od Boga […] lepsze są niż religie, które pochodzą od ludzi”

[s. 109]

„za prawdą należy podążać, a nie za pospólstwem”

[s. 123]

„najbardziej pobożnym człowiekiem jest ten, który służy wszystkim bogom”

[s. 162]

„to, co w swym szaleństwie nazywacie deprawacją, zawsze jest tylko stanem naturalnym człowieka”

[s. 206]

„Nietolerancja jest pierwszą zasadą Kościoła”

[s. 247]

„wprowadzajmy ludzi w błąd, to jedna z największych przysług, jakie możemy im oddać”

[s. 252]

„możesz zmieniać formy, ale nie potrafisz ich unicestwić”

[s. 259]

„Nie jest […] żadnym złem to, że kosztem kilku uncji krwi zawróconej z pierwotnych kanałów u nieco większego zwierzęcia, które przyjęto nazywać człowiekiem, oddaje się żywiołom zasoby wynagradzające szkodę tysiącom owadów”

[s. 264]

„natura niczego nie stworzyła na próżno”

[s. 265]

„Niech twój ojciec, matka, syn, córka, bratanica, żona, siostra, przyjaciel nie będą ci ani bliżsi, ani drożsi niż ostatni robaczek, który pełza po powierzchni ziemi […] te więzi, są […] wyłącznie dziełem twej słabości, wychowania i przesądów”

[s. 267]

„robak, który rodzi się ze zgnilizny, nie jest w mych oczach mniej cenny ani mniej wspaniały niż najpotężniejszy monarcha ziemi”

[s. 267]

„Jesteśmy panami naszego czasu”

[s. 316]