Etyka

Spinoza Baruch de

„To, co nie może być pojęte przez coś innego, winno być pojęte samo przez siebie”

[I, aks. II]

„Cokolwiek istnieje, jest w Bogu”

[I, tw. XV]

„Bóg jest przyczyną immanentną wszystkich rzeczy, nie zaś transcendentną”

[I, tw. XVIII]

„W przyrodzie nie ma nic przypadkowego”

[I, tw. XXIX]

„ciało […] wyraża istotę Boga”

[II, def. I]

„Nienawiść przezwyciężona całkowicie przez miłość przechodzi w miłość”

[III, tw. XLIV]

„Pożądanie jest samą istotą człowieka”

[III, def. af. I]

„Radość jest to przejście człowieka od mniejszej do większej doskonałości”

[III, def. af. II]

„Smutek jest to przejście człowieka od większej do mniejszej doskonałości”

[III, def. af. III]

„dobro […] to, o czym wiemy na pewno, że jest nam pożyteczne”

[IV, def. I]

„zło […] to, o czym wiemy na pewno, że nam przeszkadza posiąść jakieś dobro”

[IV, def. II]

„Znajomość dobra i zła nie jest niczym innym jak afektem radości lub smutku”

[IV, tw. VIII]

„Najwyższym dobrem duszy jest wiedza o Bogu, a najwyższą cnotą rozumu poznawanie Boga”

[IV, tw. XXVIII]

„Żadna rzecz jednostkowa, której natura jest całkowicie odmienna od naszej, nie może ani sprzyjać mocy naszego działania, ani jej hamować, i w ogóle żadna rzecz nie może być dla nas dobra ani zła, jeżeli nie ma czegoś wspólnego z nami”

[IV, tw. XXIX]

„Gdy każdy człowiek dba jak najbardziej o własny pożytek, wówczas ludzie są dla siebie wzajem najbardziej pożyteczni”

[IV, dod. II]

„Człowiek wolny o niczym nie myśli mniej niż o śmierci, a mądrość jego jest rozmyślaniem nie o śmierci, lecz o życiu”

[IV, tw. LXVII]