Byt i nicość

Sartre Jean Paul
[strony podług: Wyd. Zielona Sowa, Kraków, 2007.]

„Świadomość jest pełnią istnienia”

[s. 17]

„Nic nie może mnie zabezpieczyć ani uchronić przede mną samym. Odcięty od świata i swojej istoty przez nicość, którą jestem ja sam, mam urzeczywistniać sens świata i własnej istoty”

[s. 75]

„Człowiek uwalnia się od siebie tym samym aktem, za sprawą którego czyni się dla siebie przedmiotem”

[s. 105]

„Śmierć łączy nas z nami samymi”

[s. 162]

„Wieczność, której człowiek tak usilnie poszukuje, to nie nieskończoność trwania […] to spoczynek w sobie, atemporalność absolutnej zgodności ze sobą”

[s. 193]

„poznanie jest światem

[s. 238]

„Byt jest wszędzie dokoła mnie […] naprzeciw mnie, wokół mnie, ciąży na mnie, osacza mnie […] to drzewo, ten pejzaż: byt i nic poza tym. Chcę uchwycić ten byt i nie odnajduję niczego więcej, jak siebie samego

[s. 281]

„Świat się rozpada, aby ponownie się scalić, jeszcze raz zebrać się w świat właśnie, ale już gdzie indziej”

[s. 350]

„ja sam jestem swoimi własnymi możliwościami […] układ czy też uporządkowanie użytecznych środków w świecie jest obrazem moich możliwości”

[s. 375]

„trzeba abym zatracił się w świecie, aby świat zaistniał”

[s. 406]

„przekraczać świat, to […] nie unosić się nad nim, to angażować się w niego, aby w nim się wynurzyć”

[s. 415]

„Człowiek jest wolny, gdyż nie tyle jest sobą, ile obecnością wobec siebie”

[s. 542]

„nie jestem ani wolny, ani pozbawiony wolności: jestem czystym bytem”

[s. 599]

„Być wolnym, to wybierać samego siebie w konkretnym świecie, jakikolwiek by on był”

[s. 638]

„Śmierć nie odsłania nam niczego poza nami samymi”

[s. 653]